Het nieuws van deze week is dat Shonen Knife in Amsterdam was: de niet te evenaren vrouwen-punk-rockgroep uit Japan!
Maandagavond stond de band in de kleine zaal van Paradiso en het concert was precies wat je verwacht van een Japans vrouwentrio dat punkmuziek maakt waarin het gaat over een barbecuefeest, een sushi bar, bananenchips, chocolade (in de vorm van reep of drank, maakt niet uit), de bus (niet bang zijn, je haalt hem wel), ijs, koekjes en (huis)dieren. Soms klink er simpelweg na na na na na na naaa en in Paradiso zorgde het uitnodigen tot het meeroepen van ‘hey’ in de Barnacle-song voor veel enthousiasme bij de rockfans.
Zeventien jaar waren ze niet meer in Amsterdam geweest en met, bij alledrie, een uitbundige glimlach werd de zaal te kennen gegeven dat ze blij waren er weer te zijn. Super Group heet de nieuwe cd van het uit Osaka afkomstige trio dat al tientallen jaren keiharde rockmuziek maakt met basgitaren en drums. Merkbaar zijn invloeden van diverse muziekstijlen en bands, onder andere jaren-zeventig-rock en de onvermijdelijke Ramones – ooit traden de meiden op als een Ramones-coverband.
Maar Shone Knife is vooral ook onmiskenbaar Shonen Knife. De titelsong Super Group van het nieuwste album slaat ongetwijfeld op de band zelf. Want het optreden in Paradiso was niet minder dan overweldigend en, als altijd, was de muziek sweet en sharp tegelijk. Sommigen noemden het muzikaal niet allemaal loepzuiver, sommigen noemden het gewoon suizend hard, in ieder geval was het headbangen van de twee gitaristes bewonderenswaardig gelijkmatig en de drumster leverde het bewijs dat drummen met hart en ziel er ook echt uit ziet als, eh, drummen met hart en ziel.
In de loop van de jaren wisselden, op een na, de bandleden enkele keren, wat de groep ook het levendige karakter heeft doen behouden. Toen Naoko begin jaren tachtig samen met haar zusje Atsuko en vriendin Michie de band oprichtte, waren ze, ook toen al, niet alleen maar een typisch Japanse cute girlband. Rebels waren ze, ten opzichte van hun eigen cultuur en afkomst. Als meiden uit de middenklasse van Osaka gingen ze in tegen de stricte regel dat jonge Japanse vrouwen een vast pad te volgen hadden van wonen bij hun ouders, een partner vinden en trouwen. Vijftig jaar is zangeres Naoko inmiddels en Shonen Knife bewees dat het om meer gaat dan lieve meisjes.
Vele artiesten werkten al samen met dit wonderlijke en speelse trio. Kurt Cobain was een grote fan en beeldend kunstenaar Yoshitomo Nara, die ik een paar jaar geleden interviewde voor het magazine Blend, maakte tekeningen voor cd-hoesjes en sprankelende videoclips. In de jaren negentig zag ik voor het eerst de muziekclip van Banana chips, een vrolijk en maf filmpje van Nara. Gelukkig speelden ze in Paradiso dit ook bij henzelf favoriete nummer. En als toegift brachten ze uiteindelijk ook nog het fantastische Concrete animals!
Na de show huppelde het blije drietal, opvallend korte, vrouwen met wapperende haren tussen het zo’n beetje omver geblazen publiek door naar een tafeltje met cd’s en T-shirts. Deze vermakelijk ‘dans’ en navolgende sessie vormden eigenlijk alweer een performance op zich. Ze hadden het, net als de aanwezigen in de zaal, erg geinig gevonden allemaal. Dat bleek ook uit de mededeling van de zangeres van de fungroup, dat ze niet van plan waren weer zeventien jaar te wachten met een volgend optreden in Amsterdam. Dus laten we zeggen, volgend jaar Shonen Knife niet in de kleine, maar in de grote zaal van Paradiso!
En nu, let’s rock! Banana chips…