Ergens hier moet het geweest zijn waar we uitkwamen. Het verhaal liep dus in werkelijkheid anders, want, zoals je weet, het meisje is al te aardig en het vlees is zwak. Ik ben ze gevolgd, mijn vrienden uit het verre India, wat, naar later bleek, helemaal geen India was, maar Afghanistan. Die arme drommels hadden daar toen al om de haverklap oorlog. Een herhaalde, over generaties verspreide gewapende strijd, met landen die hun troepen de halve wereld over stuurden.
Nu sta ik hier. Ik zal niet kniezen, en ach, wat dan nog, niemand ziet mij, hoewel ik zeker weet dat iemand die de geschiedenis van de zoektocht kent, me ineens zomaar zal herkennen. Dan zal ik achteloos poseren, dat beloof ik. Misschien zal iemand naar me wijzen, kijk daar heb je hem, hij is eruit gestapt, zie, zie. En nog. Geloof me, een andere kant had ik ze uit willen sturen, daarom stelde ik op schrift dat ik ze meenam. Ik nam ze mee in de omzwerving die ik al lang van plan was te maken. Als heer wiens jeugd reeds ver achter zich lag, wandelde ik vaderlijk voor ze uit, door de mij vertrouwde straten en stegen van de oude havenstad. De vrouwen wier lichamen ik om onbekende redenen niet bekeek, bood ik in gedachten mijn excuses aan. De wijsheid dat de vrouwen die de zeeman de liefde verkopen aan alle kusten hetzelfde zijn, stamt van die avond. De kleuren verschillen, meer niet, meldde de ervaring.
Welnu, af en toe kom ik hier dus nog wel eens. Een nachtclub is het al lang niet meer, nooit geweest ook misschien. Ik heb mijn vulpen leeg geschreven om de schoonheid te huldigen. Doorhalingen, vergissingen en de wanhoop op de koop toe nemend. Ze rookten nou eenmaal veel en ze luisterden naar treiterend harde dansmuziek, en, inderdaad, ver kwamen ze niet, al rammelden ze met hun mooie hertenogen aan de poort van de fiducie. Maar ik liet het erbij. Mijn missie was geslaagd. Toen de bar sloot, namen we bij de deur afscheid. Ik heb ze niet meer terug gezien. Kameraden voor één avond, dat waren we. Het enige aandenken was een vergeten bos bloemen op een vensterbank. En zo moest het zijn. Zo was het genoeg.