Netwerken is een kunst, zo bewees gisteren de nieuwjaarsbijeenkomst van de Kamer van Koophandel in de Amsterdamse ‘Convention Factory’ nog maar eens. Omdat schrijvers, kunstenaars en alle andere beoefenaars van vrije beroepen tegenwoordig verplicht lid moeten worden van de kamer, besloot ik als schrijfster van Mixed Media Soup bij dit feestelijke gebeuren eens een kijkje te nemen.
Of er veel kunstenaars aanwezig waren op het nieuwjaarsfeestje, dat overigens ook aangekondigd was als ‘seminar’, is niet bekend. Laten we het zo zeggen, met het verplichte lidmaatschap ligt het in de lijn der verwachting dat er steeds meer kunst met de grote KvK gaat worden gemaakt. 
Na een toespraak van de kamer-directeur, in een stinkend volle zaal, stroomde het zakenvolk naar de bar en de hapjes.
Naast het scoren van eten en drinken was er een andere zelfopgelegde Belangrijke Taak die alle zelfstandigen bond: netwerken, netwerken, netwerken. En Mixed Media Soup bleef uiteraard niet achter, want deze bewust fluctuerende organisatie wordt graag mee gemixt in gekte.
Niemand weet of het nou zo hoorde of dat het zo bedacht was, maar het draaide erop uit dat de uitdaging werd aangegaan zoveel mogelijk vreemde mensen te spreken over de multi-crea-potenties van Amsterdam. Velen bleken tot mijn doelgroep te behoren en ik weer tot die van velen, wat een dynamiek van wederzijds visitekaartjes strooien op gang bracht. Het mondde uit in een min of meer een spontane kunstactie waar ik met plezier een extraatje aan toevoegde: het in eventuele conversaties zo frequent mogelijk spelen met de langzamerhand hol geworden woorden ‘creatief’ en ‘creativiteit’. Met mijn jongste verblijf in Berlijn nog vers in het geheugen was ook een interessante vergelijking van het culturele klimaat van verschillende Europese hoofdsteden een leuk aan te roeren onderwerp.
Kunst kan vluchtig zijn, maar wie weet komt er iets houdbaars uit deze kamerbijeenkomst, hoopte ik toen het stapeltje kaartjes in mijn zak gestaag groeide. Onder de gesprekspartners van Mixed Media Soup: een (senior-)KvK-adviseur, een lid van een dertigkoppig forum van ‘network’-deskundigen, een (senior)beveiliger, een (senior-)trainer (naar eigen zeggen in van alles en nog wat), een cartoonist met de naam van een tovenaar (niet-senior), een journaliste (van de feestredactie van een verzetskrant), een organisator van kunstactiviteiten (ongeveer senior) en zelfs iemand die, volgens de tekst op zijn kaartje, streefde naar één creatieve wereld.
‘Een beetje honger’, mompelde ik na een tijdje tegen een paar KvK’ers die verdekt opgesteld stonden in een soort ring rond wethouder Gehrels. In Amsterdam en omstreken is deze vlotte politica bekend als de bonte hond, onder meer vanwege haar plan waarin ze iets met kunst en een ‘schouw’ wil. Haar bij fans zo gewaardeerde niet-lullen-maar-poetsen-mentaliteit bracht haar een tijdje geleden ertoe misschien wel iets te voortvarend met het idee aan de slag te gaan, want de ‘Schouw’ is in verband met kunst op z’n minst nogal dubieus. Of doet ze bewust mee aan de tendens om de maatschappij van overheidswege steeds meer nationaal-socialistische trekjes te geven?
Inmiddels had ik al zoveel verschillende mensen gesproken dat mijn persoonlijke kunstactie in ieder geval als een overdonderend verborgen succes de geschiedenis in kon. Eten en drinken was er helaas een beetje bij ingeschoten. Ik wist nog net een van de laatste hotdogs te bemachtigen, zojuist onder een warmhoudlamp gelegd door een man met onappetijtelijke, blauwe plastic handschoentjes aan.
Net toen ik een hap wilde nemen, kwam ik in de menigte een vage schrijfkennis tegen. “Wat een heerlijkheidheid tussen al deze ondernemende mensen te mogen vertoeven”, zuchtte hij met een scheve glimlach. Sinds dat hij zijn baan bij een zorginstelling was kwijtgeraakt, werkte hij als zelfstandig adviseur vetbeheersing bij verschillende Amsterdamse sportscholen, zei hij. Dat was natuurlijk niet waar, maar dat deed niet ter zake. Net als ik had deze kennis veel op met tot de verbeelding sprekende aangelegenheden. Ik feliciteerde hem met de beslissing voor zichzelf te zijn begonnen. Daarop lachte hij luid, bijna hoestend, en samen verdwenen we in de massa.