De kunstenaar was verliefd. Verliefd op een typemachine. Wat was het een mooi ding. Glimmend en gaaf. Een prachtexemplaar. Doorleefd, maar toonbaar, als een bon vivant aan het begin van de middag.
De kunstenaar vond dat de typemachine mooi genoeg was om kunst te zijn. En daar ging de kunstenaar: naar buiten. Met de typemachine. En met een filmcamera. De laatste legde de schoonheid van de eerste vast.
Het sneeuwde en in het winterse weer voltrok zich een vage gedaanteverwisseling van gewoon machine naar bezienswaardige kunst.
Van typen was geen sprake. Geen mens aanwezig om woorden te maken. Bij een enkel shot van bovenaf was een naam zichtbaar op de behuizing, geschreven met stift, een aandenken aan de persoon die ooit met zijn vingers de toetsen beroerde. Een ander woord was er in de fabriek op gezet. Edelmetall stond er in sierlijke goudkleurige letters.
Tot er zoveel sneeuw gevallen was dat alles wat aan woorden, taal en geschreven gebeurtenissen herinnerde, helemaal wit was.