Het werd dus 6 december, weer 6 december. De zesde december 2009 viel op een zondag, sorrow sunday dacht ik bij mezelf, maar ik ging op een beurs staan: de beurs voor kleine uitgevers in Paradiso. Nu ben ik geen uitgever, maar wel iemand die boekjes maakt. Die boekjes schrijf ik zelf, daarna meet ik de tekst zo’n beetje uit op de paginaatjes, print ik de vellen, ga ik vouwen (binnenwerk, omslag), nietjes erbij pakken, rammen met die handel, en vervolgens alle kanten recht snijden. Om het zaakje af te maken leg ik een nacht, soms langer, een stapel zware literatuur erboven op en dan eens kijken wie het lezen wil. Indie-publishing heet dit ook wel.
Organisator Jan Dietvorst van Paradiso wees me een mooie ronde tafel toe, helemaal boven. ‘Dit is één meter’, zei Jan. Ik zette mijn koffertje neer en keek uit over de hele zaal. Een geweldig uitzicht. Vanachter mijn edities (boekjes, zines en zeefdrukken) zag ik een boekenvolk krioelen. Iedereen was kennelijk nogal verhit op zoek naar mooie en interessante boekwerken, want de boel warmde aardig op. Boven was het reuze gezellig, ook hier steeds meer enthousiaste mensen.
Onderweg naar het toilet, in de kelder, hoorde ik uit een zaal iemand iets zingen – of zeggen, dat was niet helemaal duidelijk. Een spreektrant die over het algemeen doorgaat voor declameren. Het ging over iets met vrede, en de klanken kwamen vreedzaam uit de mond van dichter Frank Starik. Ik pikte nog net een deel van dit laatste gedicht mee dat hij ten gehore bracht en prees me gelukkig met deze poëtische bonus. Vredig mengde ik me weer in de drukte van de beurs. De tijd ging snel. Ondanks de kleine stand met ook nog kleine waren, is de mixed media soup niet onopgemerkt gebleven.