Vanaf vandaag geen kunst meer in de kas. Met de herfst was het er koud geworden, de eigenaar van het pand sloot de kachel af, de wind speelde met de kieren tussen het glas van de wanden en het dak, regenwater stroomde alsof er binnen nog gewassen moesten groeien.
Ik fietste gisteren aan het eind van de middag door de stromende regen een van de laatste keren naar ‘mijn’ kas. Het schemerde. In volle vaart trapte ik twee bruggen over, keek uit over het ontzagwekkende IJsselmeer. Ergens in mijn ooghoek waaide een meeuw richting de sluizen. Naast me voorbij razende auto’s, de iPod in mijn oren schijnbaar harder dan anders.
I was in another lifetime one of toil and blood
When blackness was a virtue and the road was full of mud
I came in from the wilderness a creature void of form
“Come in” she said
“I’ll give you shelter from the storm”
De dingen, de plannen, de kunst, de niet-kunst, af en half-af, alles wat bewaard moest of bleef – gauw ergens anders heen. Mee naar huis, opslaan, weggooien, het moet maar.
Er is een andere bestemming voor de even door kunstenaars gebruikte buitenplaats in Schellingwoude: een overdekte markt met etenswaar. En daarna willen de projectontwikkelaars huizenbouw achter het voormalige tuincentrum.
Een moderne kunstenaar moet iets nomadisch hebben, zo wijst de praktijk uit. Als een soort pipo trekt de kunst goedgemutst van de ene naar de andere artistieke mogelijkheid. Dus dat was het dan voor deze plek. Aber schön war es doch! Dag vogels, dag bloemen, dag kas.
Wie heeft een tip voor een nieuwe ruimte? info@ilonaverhoeven.nl
