Terwijl een veegwagentje aan mijn raam voorbij suist en de mannen die in de Oude Kerk de grafstenen restaureren even pauzeren, luister ik naar een nieuwe cd. Parallel Lives heet het nummer dat op staat.
What’s the place we’re gonna meet?
What is the time of the beat?
What is the tune we’re tuning in?
What is the set we’re gonna sing?
(…)
We were laughing and debating
Always looking out, always waiting
For you to arrive
In Parallel Lives
Ik kocht hem zaterdagavond, die cd, na een voorstelling in De Melkweg. Een optreden van Sonja van Hamel en band samen met tekenaar Dick Tuinder, getiteld Winterland ‘live’. Ondertitel van de show was ‘a true concert that never happened’ en, inderdaad, na het zien van de verrassende combinatie van muziek, film en performance was het alsof een droom was afgelopen.
De voorstelling, gemaakt in het pMpLaB, de werkplaats van het Paradiso Melkweg Productiehuis, was een fantastisch experiment waarin de toeschouwer zelf onderdeel wordt van het concert.
Alles loopt op een aangename manier door elkaar in Winterland 'live'.
Aan de kant moeten ze, die mensen die dachten alleen voor muziek te komen. Met een camera wandelt een tekenaar door het decor dat hij zelf gemaakt heeft en waar hij ter plekke verder aan werkt. De Melkwegbezoekers staan in het decor, dat door de hele zaal verspreid is.
Getekend op opengescheurde dozen loopt een snelweg. Zwarte strepen over een witte lijn. De tekenaar scheert erover heen. Het oog van de camera registreert. Kijk. Gauw! Op een scherm links een draaierige vlucht weg van hier. Ondertussen spelen drie vrouwen en twee mannen op het podium muziek. Achter hen volgen fragmenten uit de film Winterland, die eind september op het Utrechtse filmfestival in première ging.
Een meisje genaamd Sally Dewinter, een soort popje met een een gladde blonde pruik, typje ‘Judy Garland’, stapt sprookjesachtig door een veld, loopt door Bizarro City, reist door de ruimte, crossing the line.
Een ballonachtig luchtschip wiegt boven de bar. Naast het podium hangt een reusachtig oog, opengesperd richting het publiek. Erachter, onopvallend aan de muur, een schilderij waarop twee parallele bergtoppen vereeuwigd zijn. Een man, even ervoor nog te zien als personage in de film op de wand achter de popgroep, mengt zich tussen de muzikanten voor een knetterende trompetsolo. De zaal juicht. Meerdere werelden lonken naar de aanwezigen. Onverstoorbaar, ritmisch, levendig.